Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

Wybitni twórcy literatury – część 2

Druga część wpisu o wybitnych autorach.

August Comte (1798-1857)

Szkołę średnią ukończył w rodzinnym Montpellier. Po ukończeniu paryskiej Szkoły Politechnicznej był pierwszym w dziejach filozofem, który zdobył wykształcenie techniczne. Od 1826 roku w prywatnych wykładach rozpoczął propagowanie filozofii pozytywnej. W głównych założeniach odrzucała ona wszelką metafizykę, poznanie dotyczyło wiedzy dostępnej umysłowi oraz empirycznych faktów i ich wzajemnych związków (a nie ich przyczyn i istoty). Filozofia pozytywna powinna zajmować się tematami utylitarnymi i działaniami na rzecz polepszania życia. Duży wpływ na poglądy Comtea wywarły wydarzenia z życia osobistego: postępująca choroba psychiczna i śmierć ukochanej kobiety. Od 1845 roku filozof zapragnął stworzyć „religię ludzkości”, zastępującą dotychczasowe religie.

Marek Tuliusz Cyceron (106 – 43 przed Chrystusem)

Potomek starego rodu szlacheckiego. Otrzymał znakomite wykształcenie. Pełniąc stanowiska publiczne wsławił się uczciwością, bezinteresownością i patriotyzmem. Cyceron wywarł ogromny wpływ na dzieła wielu chrześcijańskich pisarzy starożytnych i średniowiecznych, nie tylko dzięki twórczości pisarskiej, ale także poprzez postawę życiową. Będąc wielkim humanista i wyznawcą filozofii stoickiej żył i umarł w zgodzie ze swoimi ideałami.

René Descartes (1596 – 1650)

Pierwsze nauki pobierał w szkole jezuickiej. Po przyjeździe do Paryża podjął gruntowne studia matematyczne. W młodości badania naukowe przeplatał życiem towarzyskim i dworskim, podróżami, wyprawami wojennymi (brał udział w wojnie 30-letniej). W roku 1629 osiadł w Niderlandach gdzie pogrążył się całkowicie w pracy naukowej i pisarskiej. Był znany ze swej skromności, oddany nauce i poszukiwaniu prawdy.

Elred z Rievaulx (ok. 1110–1167)

Nazywany przez współczesnych św. Bernardem Północy, Elred z Rievaulx urodził się w Hexham, na pograniczu Anglii i Szkocji. Początki swojej edukacji otrzymał w rodzinnym domu w Hexham, później w szkole benedyktyńskiej w Durham, a dalszą formację intelektualną otrzymał na dworze króla szkockiego Dawida I. Prowadził wówczas dość swobodne życie, bogate w różnego rodzaju związki emocjonalne i robił szybką karierę jako zaufany króla, dochodząc do funkcji majordomusa lub ekonoma. W 1133 r. na polecenie króla udał się z misją dyplomatyczną do arcybiskupa Yorku, Thurstana.

Johann Gottlieb Fichte (1762 – 1814)

Urodził się w rodzinie włościańskiej. Odkrycie filozofii Kanta zapoczątkowało niezwykle twórczy etap w jego życiu. W roku 1794 obejmuje katedrę filozofii na Uniwersytecie w Jenie. Tam też powstaje pierwszy zarys teorii wiedzy, która modyfikowana do końca życia, stanowiła istotę systemu fichteańskiego. Polegała ona głównie na przezwyciężeniu kantowskich antynomii: rozumu teoretycznego i praktycznego, świata zjawiskowego i rzeczy samych w sobie, przedmiotu i podmiotu poznania. W efekcie Fichte doszedł do uznania indywidualnego „Ja”, ewoluującego do „Ja” absolutnego, stanowiące podstawę bytu i nadające mu sens w dialektycznym procesie działania. W roku 1799 przenosi się do Berlina, gdzie czynnie uczestniczy w życiu literackim i politycznym.