Polecamy
  • Wiedza z książek
    Pomimo tego, że nowoczesna technologia coraz bardziej zaczyna przenikać do naszego życia to jednak pomimo wszystko ludzie starają się zdobywać dla siebie odpowiednią wiedzę nie tylko z sieci i komputerów, …
  • Busy do anglii
    Busem do Anglii. W dzisiejszych czasach podróżujemy coraz chętniej i coraz częściej. Zarówno na terenie naszego kraju, jak i za granicę. Uczymy się języków obcych, które dają nam możliwość porozumiewania …
  • Egzamin dojrzałości
    Prawie każdy z nas zdawał w swoim czasie egzamin dojrzałości zwany maturą. Jedni zdali za pierwszym razem, inni nie. W przypadku starej matury wystarczyło zdać 2 pisemne i już było …
Strony

Brytyjska Ameryka Polnocna

Akt konstytucyjny z 1791 r. stanowił przez następne półwiecze podstawę ustrojową brytyjskich posiadłości w Ameryce Północnej. Nastąpiły w tym czasie zmiany w strukturze administracyjnej ziem kanadyjskich. Nowa Fundlandia i Ziemia Ruperta pozostały w zasadzie w nie zmienionym kształcie, natomiast Quebec podzielono na Górną i Dolną Kanadę, z Nowej Szkocji zaś powstały cztery prowincje: Nowa Szkocja, Nowy Brunszwik, Wyspa Księcia Edwarda i Cape Breton (wyspa u wschodnich wybrzeży kanadyjskich). Ta ostatnia została włączona do Nowej Szkocji w 1820 r. Od czasu rewolucji amerykańskiej polityka Wielkiej Brytanii wobec jej kolonii kanadyjskich opierała się na dwóch zasadach, wypływających z angielskich doświadczeń tego okresu. Londyn starał się za pomocą metody „dzielenia i rządzenia” utrzymać kolonie w ścisłej zależności od metropolii, ponadto dążył do ograniczenia samorządu i kompetencji kolonialnych zgromadzeń narodowych. Tego rodzaju polityka została też zastosowana przez Wielką Brytanię do kolonii kanadyjskich po oderwaniu się 13 kolonii amerykańskich. Opierając się na wspomnianych zasadach dążył Londyn do zachowania uległości i porządku w Kanadzie, spokoju i lojalności jej mieszkańców. Uznał za niebezpieczne hasła demokratyczne i wołania o szerszy samorząd.

Comments are closed.